Thuisonderwijsreis naar Israel

Donderdag 3 april 2008

2008-06-08T15:31:00.001-07:00

Na een heerlijke airco-koele nacht, staat er een zeer uitgebreid ontbijt op ons te wachten. In de overvolle eetzaal zitten we tussen de Masada-mensen: men is of vanmorgen heel vroeg het slangenpad al naar boven gevolgd om de zon te zien opkomen achter de bergen van Moab of men staat in de startblokken om nu te vertrekken. Wij behoren tot die laatste groep.

Zoals te begrijpen, kunnen we helaas niet het slangenpad nemen, maar gaan we met de megagrote kabelbanen naar boven. Ook genieten!

De kinderen zijn onder de indruk van het Masadaverhaal. Ze kunnen zich best voorstellen hoe de Romeinse legioenen hier onderaan deze berg zich gelegerd hadden. De opgravingen op zich zeggen hen niet zoveel, alhoewel Herodes' terrassen hen wel bekoren! Zo'n openluchtbad aan de noordzijde zien zij ook wel zitten.

Helaas is Marc zijn zonnepet vergeten, maar in het Byzantijnse kerkje (jaja, die zijn hier ook al geweest) lag er een geschenk uit de hemel ;-)

We houden ook nog even halt in het badhuis, en vinden het systeem wel heel ingenieus. Tot slot geeft Febe nog even een lecture in de school.

Het is genoeg geweest en we zoeken de kabelbanen weer op, op weg naar het Dode-Zeestrand. Joachim doet heerlijk even een dutje.

Ergens had ik gelezen dat de lucht hier rustgevend zou zijn. En inderdaad, de rest van de middag zijn de kinderen ongelooflijk rustig. Joachim vermaakt zich de hele middag onder de parasol met 2 autootjes en een paar steentjes. Af en toe spelen zijn zussen even met hem, maar we horen niets.

De zussen gaan natuurlijk drijven! "Hoe moet je dan zwemmen?", vragen ze zich af. Het is inderdaad even wennen, maar al snel drijven ze daar. Er worden foto's gemaakt, gefilmd, zoutkristallen gezocht, goed afgedoucht, een modderbad genomen en weer afgedoucht. De middag vliegt in alle rust voorbij.

Helaas zijn de eetmogelijkheden hier beperkt, we moeten genoegen nemen met een Burger King voordat we ons richting jeugdherberg begeven. Voldaan en in alle rust liggen we al heerlijk snel tussen de lakens.

Woensdag 2 april 2008

2008-06-08T15:30:00.002-07:00

Vandaag verlaten we Jeruzalem om richting Dode Zee te gaan. Inmiddels zijn we goed ervaren in het opnieuw inpakken en verkassen en heel vlotjes maken we ons dan ook klaar.

We vinden het jammer afscheid te moeten nemen van Jeruzalem, maar zien toch ook wel heel erg uit naar het bezoek aan de Dode Zee en haar omgeving. We doen nog even wat supermarkt-inkopen voordat we Jeruzalem verlaten en rijden dan al snel de Judeawoestijn in. Het eerste stuk kennen we nog van vorige week, alleen dalen we nu af en slaan we rechtsaf richting Dode Zee. Voor vandaag staat er alleen een wandeling in Ein Gedi gepland.

Vol enthousiasme starten we onze wandeling in dit natuurgebied waar David zich schuilhield voor koning Saul. Met veel oooh's en wow's wandelen we hier rond. Schitterend!!! Magnifiek!!! We bezoeken de drie watervallen en nemen een duik in het frisse water.

Onderweg komen we diverse dieren tegen. O.a. de dieren uit Psalm 104:18, de steenbokken en klipdassen. De klipdassen hebben zelfs jongen.

De steenbokken naderen wel vervaarlijk dicht onze auto!

Na een heerlijke dag rijden we naar onze jeugdherberg aan de voet van Massada. De marmeren stenen vloeren doen ons meer aan een luxehotel denken en eerlijk gezegd zien de kamers er ook goed uit. Onze avondmaaltijd bestaat vandaag uit een uitgebreide picknick op het dakterras met zicht op de Dode Zee waarop het licht van de ondergaande zon schijnt.

Dinsdag 1 april 2008

2008-06-08T15:30:00.001-07:00

Vandaag staat er een vrij ontspannen dagje gepland: we gaan een bezoek brengen aan de Biblical Zoo. We zien ernaar uit, want we hebben er goede dingen over gehoord. Op de eerste dinsdag van de maand verzamelen zich hier ook de Israëlische homeschoolers en we hebben met hen afgesproken in de speeltuin.

Al zoekend en ons vergapend aan de uitgebreidheid van Jeruzalem vinden we de Zoo gesitueerd in Zuid-Jeruzalem. Het domein grenst aan de groene lijn en in de verte zien we het checkpoint liggen. De parking is zo goed als leeg en op deze doordeweekse dag zijn er inderdaad maar weinig bezoekers. We hebben de kooien en hokken voor ons alleen!

Joachim staat te genieten bij het pinquïnhok. Ze zijn te leen uit de Rotterdamse dierentuin, dus we kunnen ze vast nog eens terugzien. De tuin op zich is ook heel mooi aangelegd en we vinden diverse bomen terug die we kennen uit onze bijbelverhalen. Judaspenning, Christusdoorn, een granaatappelboom met schitterende, vuurrode bloesems. Ook ontdekken we een olijfboom waarop duidelijk een aantal nieuwe takken geënt zijn. Het mooie beeld dat Paulus in Romeinen 11 schetst, zien we hier voor ogen.

We wandelen over de paden en genieten van de heuvels rondom ons. We ontdekken overal de irrigatieslangen en proberen de kinderen te laten beseffen dat het hier groeit en bloeit dankzij dit ingenieuze systeem.

Het Bijbelse in de naamgeving van de Zoo heeft betrekking op het feit dat alle dieren die hier wonen tijdens de Bijbelse tijden in deze streken hun verblijfplaats hadden. Zo zien we ook beren en leeuwen. De kinderen zijn verbaasd dat deze in Israël woonden, maar al snel kunnen ze een aantal verhalen opnoemen waarin ze voorkomen. Simson, David en bij de profeet Elisa. Bij elk hok ontdekken we een bordje met bijbelteksten. Inspirerend en ophelderend!

We genieten van de gespierdheid en waakzaamheid van de letterlijke leeuw van Juda.

En we vergapen ons aan de mooie horens van de ibexen, gazelles en oryxen. Mooie sjofars in overvloed hier!

In de uiterste hoek ontdekken we een Ark, met een educatieve functie. De kinderen kunnen daar diverse computerspelletjes spelen en hun dierenkennis testen.

Het loopt al tegen het middaguur en we begeven ons richting speeltuin waar we al snel een groep ouders met kinderen ontdekken: ongetwijfeld de thuisonderwijzers. De kinderen zijn al snel aan het spelen op de zeer creatieve speeltoestellen. Febe ontdekt zo waar weer Nederlandstalige kindjes! Wij babbelen wat met de Israëlische thuisonderwijzers, die allemaal Amerikaan blijken te zijn en grotendeels in het Engels hun kinderen onderrichten. Echte Sabra's die thuisonderwijzen blijken zeer dun gezaaid te zijn. Thuisonderwijs past ten eerste helemaal niet bij de Israëlische society. Verder is het wettelijke gezien wel mogelijk, maar het wordt op alle mogelijke manieren tegengewerkt.

Eclectic homeschooling en unschooling lijken het meest populair, een gestructureerd programma wordt door bijna niemand gevolgd. Van thuisonderwijs en het wonen in Israël drijft ons gesprek naar kosher eten. Ik geniet van hun vegetarische lunchideeën en doe zo weer veel inspiratie op. Marc vind dit laatste deel minder interessant en is dan ook met de enige TO-papa met zijn TO-tieners in een politiek getint gesprek verzeild geraakt. België met zijn verschillende gemeenschappen wordt toch wel als een voorbeeld gezien voor een soort tweestaten-oplossing voor Israël. Tja, of dat hier nu zo goed werkt...?

Rond een uur of vier willen we er echt vandoor. We moeten nog even de stad in voor een aantal cadeautjes en worden om 19.00 op onze dinerafspraak bij Esther en haar gezin verwacht. Dat wordt nog haasten gezien het Jeruzalemse spitsuurverkeer. Naast de leuke cadeautjes die we aanschaffen, kan Marc de verleiding niet weerstaan en schaft hij zichzelf een sjofar aan. Hij haalt er wonderwel mooie klanken uit.

Na ons shoppen rijden we richting Ramot. Het doet mijn hart weer sneller kloppen, hier liggen zoveel goede herinneringen van al weer bijna 20 jaar geleden. Met veel enthousiasme worden we bij de Lapians binnengehaald. De kinderen voelen zich direct op hun gemak. Klets, klets, klets, wat een geklets. Voordat Naama vertrekt nog even snel een foto. De vorige keer had ik haar niet gezien, dus het is al vele, vele jaren geleden dat ik met deze meid spelletjes deed en uitstapjes maakte. Wat een mooie jonge vrouw is ze geworden! (NB Zie je achter ons die mooie Engelse buffetkast? Het was altijd mijn droom, lijkt de onze er niet een beetje op? Waar de antiekmarkt in Tongeren al niet goed voor is!)

Aan tafel worden we heerlijk verwend. Esther is verbaasd over de hoeveelheid kennis die de kinderen van het Jodendom hebben. Volgens haar kennen vele reguliere Joden minder van het Jodendom en haar gebruiken. Haar lessen aan toekomstige juffen en meesters van openbare scholen, die daar het Jodendom moeten gaan onderwijzen, bezorgen haar regelmatig kippenvel en veel grijze haren. We delen veel over elkaars manier van geloven en de uren strijken voorbij. Nog een laatste foto en we moeten echt vertrekken naar onze B&B.

Maandag 31 maart 2008

2008-06-08T15:29:00.002-07:00

Al meer dan de helft van onze reis zit erop. We genieten elke ochtend van onze heerlijke Israëlische ontbijtjes. In ons Jeruzalemse B&B krijgen we elke ochtend een heerlijke, superfijn gesneden fruitsalade. We eten elk ons kommetje helemaal leeg. Ook de sandwichen die voor ons worden klaargemaakt, zijn niet te versmaden. Heerlijk met tomaten, soort mozzarellakaas en olijven. Met een volle maag gaan we zo elke dag op stap. Vandaag gaan we op de muren van Jeruzalem wandelen. We beklimmen ze bij de Jaffapoort en willen zo naar de leeuwenpoort wandelen. Ongeveer de halve stad om. De totale omtrek van de muur schijnt zo'n 4 km te zijn. De gemiddelde hoogte is 12 meter.

We moeten goed opletten: veel ongelijke stenen, steile trappetjes die hoogteverschillen overbruggen, gammele hekjes aan de zijkant. Maar de kinderen zijn moedig en stappen goed mee. Het is verder dan we gedacht hadden. We zijn een lange tijd op de muur omdat we ook steeds even tussen de kantelen door willen kijken!

Het eerste deel lopen we vooral langs de christelijke wijk en zien we beneden ons een aantal schooltjes waar de kinderen allemaal mooi in uniform schoollopen. Na de Damascuspoort lopen we om de moslimwijk heen en na de nonnen zien we hier vooral de gesluierde moslimdames en meisjes lopen. En natuurlijk ook de naar het schijnt altijd ruziënde arabische jongetjes.

Bij de Leeuwenpoort - die tegenover de Olijfberg ligt- verlaten we de muren en vooral de kinderen zijn bekaf. Even een rustpauze. Deze poort wordt ook wel Stefanuspoort genoemd omdat hier in de buurt Stefanus gestenigd is. Met grote ogen kijken we hoe links van de poort een auto een trap van ongeveer 10 treden oprijdt.

Hierna dalen we het dal in om aan de overkant aan de voet van de Olijfberg Gethsemane te bezoeken. Helaas sluiten ze net, maar we mogen nog een foto maken van de naar zeggen 2000 jaar oude olijfbomen.

De mensen van de monastery aan de overkant van het weggetje zijn zo vriendelijk ons even in hun privétuin binnen te laten. Zo kunnen we even rondwandelen in een tuin met olijfbomen en eraan denken hoe Jezus hier ongeveer gebeden heeft. Hier in de buurt werd Hij gevangengenomen.

De dichtgemetselde Gouden Poort, die vanaf hier goed te zien is, maakt grote indruk, maar Febe haalt haar schouders op en zegt: "Pooh, wanneer Jezus door die poort binnen wil, lukt het Hem toch wel, dom hoor".

We wandelen terug de stad in en lopen een gedeelte van de Via Dolorosa. De statiën slaan we maar over, die traditie vinden we niet zo belangrijk. We genieten van de heerlijke winkeltjes en kunnen het niet nalaten een van de mooie shops met Armeens aardewerk binnen te gaan. Altijd goed voor souvenirs.

Al souvenir-shoppend wandelen we naar de Klaagmuur. We genieten daar nogmaals van de sfeer. Nu bij daglicht en we mogen foto's maken. De vrouwelijke helft van de familie mengt zich onder de biddende vrouwen aan de rechtse (kleine) helft van de muur en het mannelijke deel begeeft zich met kippa op naar het linkse deel. Joachim houdt niet van die scheiding en is dan ook zeer verheugd over het tussenscherm heen zijn geliefde zussen en moeder te ontdekken.

Via de Armeense wijk lopen we naar ChristChurch, want we hebben daar om 17.00 uur afgesproken met achterneef Jonathan. Tevens ontmoeten we daar het Nederlands-Vlaamse gezin dat ook met ons op het vliegtuig zat, en hetzelfde plan had als ons: samen met de kinderen Israël doorkruisen.

Met Jonathan brengen we de avond door in een Jeruzalems restaurant waar we gezellig met elkaar eten en ook nog weer heel wat te weten komen over het leven in Israël.

Zondag 30 maart 2008

2008-06-08T15:29:00.001-07:00

Vandaag staat een uitstap naar Mini-Israël gepland. Een soort Mini-Europe zoals in Brussel. Uit de informatiefolder blijkt dat dit project geïnspireerd werd door het Nederlandse Madorudam. Zo doen we heel Israël in een uurtje. De kinderen ontdekken plaatsen waar we inmiddels al geweest zijn, het mini-vliegveld kan vooral op hun belangstelling rekenen.

Voor Joachim is de verleiding soms te groot: hij wil zo graag spelen met de autootjes en de traktortjes op de kibboetsiem!

Skiën op de Hermon is ook wel heel leuk! Net echt, hé!

Op de terugweg naar Jeruzalem kiezen we een mooie route binnendoor. Via Beit Shemesh rijden we langs een hele mooie route dwars door de bergen naar Ein Kerem. Het gaat er vooral op het einde nogal draaierig aan toe zodat we allemaal een beetje wagenziek worden. We zijn blij wanneer we Ein Kerem bereikt hebben, een schitterend plaatsje midden in de bergen rondom Jeruzalem. Volgens de traditie de plaats waar Zacharias en Elizabeth woonden en Johannes de Doper geboren is. Kun je je voorstellen dat Maria van Nazareth naar hier gelopen is? Wij niet, want het was best een eind rijden met de auto van Nazareth/Galilea naar hier.

's Middags gaan we naar het Israëlmuseum, helaas is de gewone collectie gesloten wegens verbouwing. Toch is het de moeite waard, alleen al om de Dode Zeerollen in de Shrine of the Book. De (kopies van) rollen liggen hier heel mooi uitgestald. Meer dan 2000 jaar oud en zo goed bewaard gebleven. We zijn onder de indruk en een lesje betrouwbaarheid van het Woord van God, of hoe God zijn Woord bewaard, maakt in deze omgeving dan ook grote indruk.

Het model van Jeruzalem uit de tijd van de tweede tempel, oftewel uit de tijd van Jezus, heeft inmiddels ook een plaatsje gevonden in dit museum. Het is zo de moeite waard. Hier zien we hoe de tempel ligt, en hoe groot-ie wel niet was in vergelijking met de woonwijken. We ontdekken waar de burcht Antonia lag. Het waait wel heel erg hard, Joachim vindt het echt niet meer leuk, dus al snel besluiten om naar binnen te gaan. We nemen toch nog even een kijkje bij de tijdelijke tentoonstelling "Looking for owners". Dit zijn werken die de Nazi's indertijd in Frankrijk van Joodse mensen hebben gestolen en nog altijd probeert Frankrijk deze werken aan de rechtmatige eigenaars terug te bezorgen. Zo stuiten we op werken van

Cézanne, Monet, Degas, Chagall, Pieter de Hooch, etc. We genieten vooral van een schilderij van de Vlaamse schilder Michael Sweerts, 1624–1664, Woman Picking Lice from a Child’s Head. De kinderen hebben hier nog herinnering aan uit het verleden.

Om de hoek van het Israelmuseum ligt de Knesset met de grote Menorah ervoor. Daar gaan we ook even langs. Het is volop bedrijvigheid van politie en beveiliging. De helicopters scheren laag over ons hoofd en later begrijpen we ook waarom: C. Rice scheurde voorbij.

Zaterdag 29 maart 2008

2008-06-08T15:28:00.001-07:00

Shabbat, rustdag, in Jeruzalem. De straten van ultra-orthodoxe wijken zoals Mea Shearim zijn afgesloten voor alle verkeer.

Wij besluiten het ook rustig aan te doen vandaag. We willen graag een messiaanse dienst bezoeken, keuze genoeg in Jeruzalem. We besluiten dezelfde gemeente te bezoeken als 3 jaar geleden, een gemeente die samenkomt in de Anglicaanse school in de Rechov HaNevi'im. De dienst is daar pas om 17.00 uur. We ontbijten op ons gemak en wandelen dan richting oude stad. Moslims hebben op vrijdag hun rustdag, dus het is een drukte van belang in de smalle straatjes van de soek.

We bezoeken Christchurch, de oudste protestantse kerk van Jeruzalem, ik meen uit 1871. Gesticht door Engelse gelovigen die de bevolking van Israël wilden ondersteunen. Die bediening onder zowel Joden als Arabieren wordt nog altijd uitgevoerd. Daarna hebben we een heerlijke lunch in een restaurant in de oude stad waarna we richting graftuin vertrekken.

Langs het Arabische busstation met de altijd luid toeterende bussen en busjes slaan we rechts een smal straatje in dat naar de graftuin leidt. Hier vind je een mooi onderhouden tuin met daarin een eerste eeuws graf én een rots met het uiterlijk van een schedel, Golgotha. Het spreekt allemaal erg tot de verbeelding en de bijbelse geschiedenis van de kruisiging en opstanding gaat helemaal voor je leven - als het dat nog niet deed;-) - maar archeologisch gezien is deze plaats zeer twijfelachtig. Het doet er ook eigenlijk niet toe waar het allemaal precies heeft plaatsgevonden, als we maar geloven dat het heeft plaatsgevonden. De kinderen zijn onder de indruk. Golgotha, het graf, een grote ronde steen: het is allemaal zo echt.

We moeten ons haasten om op tijd in de dienst te zijn. Er zijn veel kinderen in de dienst aanwezig, er is een gastspreker. Alles gebeurt in het Hebreeuws, liedjes en schriftlezing kunnen we aardig volgen. De preek gaat over Mefiboseth, maar het is niet simpel om dit geheel te volgen. Zelfs Adelheid, die toch al 4 jaar in Israël werkt, heeft het er moeilijk mee. Zij is een Westvlaamse die via de NEM (Near East Ministry) hier als hippotherapeute werkt. We genieten van het Westvlaamse accent in Jeruzalem. Zij kan ons ook helpen aan het juiste telefoonnummer van Jonathan O., onze Jeruzalemse achterneef. Febe ontdekt ook nog Nederlandstalige meisjes en ze hebben met elkaar veel plezier. Hun taaltje kan me echt bekoren, het bijna 3-jarige meisje zegt: "ik word bijna sjalosh". Het is veel te gezellig, maar we moeten echt naar huis. Na beloofd te hebben niet weer 3 jaar weg te blijven;-), vertrekken we snel naar Romema. Het duurt niet lang of iedereen is gewassen en in bed. In de "lounch" babbelen we onder het genot van een kop thee nog wat met andere Jeruzalemgangers, velen zijn hier kind-aan-huis.

Vrijdag 28 maart 2008

2008-06-08T15:22:00.000-07:00

Het is al weer vrijdag en vandaag vertrekken we vanuit Galilea. We willen voor shabbat in Jeruzalem zijn om daar onze boodschappen nog te doen. Na het ontbijt en de afrekening laden we dus de koffers weer in de auto en vertrekken we zuidwaarts. Voordat we de Jordaanvallei inrijden, stoppen we eerst nog even bij Jordanit, omdat je daar een mooi zicht hebt op de Jordaan. Dit is niet de plaats waar Johannes de Doper doopte, dat was veel meer stroomafwaarts. Helaas kan je daar niet goed komen, ook verder is de Jordaan maar op heel weinig plaatsen te bereiken. Hier heb je echt een mooi beeld van de rivier de Jordaan, riviertje kun je beter zeggen. Deze plaats wordt dan ook uitgebaat door de ernaast liggende kibboets die ook hier weer goed verdienen aan de pelgrims. Wat dacht je van een flesje Jordaanwater voor 5 dollar? Maar het mag worden gezegd: de shop is de moeite waard. Er is hier echt een mooie collectie.

Wij kunnen het niet laten wat inkopen in de shop te doen en dan wordt het echt tijd om te vertrekken. Alleen is Febe in geen velden of wegen te bekennen. Zit ze nog heerlijk rustig langs de Jordaan haar reisverslag in haar schetsboek bij te werken!

De rit door de Jordaanvallei is altijd weer de moeite waard. Wat een mooie route is dit toch! We laten het groene Galilea achter ons. Na Beit Shean wordt het al snel woestijnachtig. Links zien we de Jordaan nog slingeren. Een smalle groene strook, tevens de grens met Jordanië. Erachter rijzen de bergen van Jordanië op, het bijbelse Ammon.

Het is zo'n 150 km naar Jeruzalem. Een Israëlische weg door Palestijns gebied. We passeren een paar maal een checkpoint. Het is rustig. De fruitkramen langs de weg zien er erg aantrekkelijk uit, maar we rijden toch door, stoppen wordt afgeraden.

Jericho laten we ver rechts liggen, we rijden er met een grote boog omheen. Recht voor ons zien we de Dode Zee liggen, maar dat is voor volgende week. Nu eerst naar Jeruzalem. Het is letterlijk "opgaan", want we stijgen wel zeker 1.000 meter. Langs de weg Jericho-Jeruzalem dijen de bedoeïenenkampen aardig uit.

Het is al tegen tweeën en we vragen ons af of we de supermarkten in Jeruzalem nog wel halen. We besluiten af te slaan naar Maale HaAdummin, een zogezegde nederzetting. Inderdaad moeten we door een checkpoint, maar verder is het een mooie, westerse stad. Wat schitteren de Jeruzalemstenen mooi in het zonlicht. Wij zouden ook wel een huis van zulke stenen willen hebben, maar denken dat het in ons kikkerlandje toch niet echt zou passen. (In Jeruzalem is men verplicht deze steen te gebruiken bij de bouw van een huis.) Ook bij de ingang van de parkeerplaats van de supermarkt moet onze kofferbak nog open, nog even door de controle voor het winkelcentrum (zonder tas, portemonnee in de hand, scheelt tenminste weer een tasonderzoek). In de supermarkt is het de laatste drukte voor shabbat, maar we kunnen onze kar toch al snel vullen met allerlei lekkere dingen. Challabrood, kiddushwijn, noten, fruit, groenten, pretzels, etc. Wij komen het weekend wel door!

In de drukke shabbat-spits arriveren we in Jeruzalem. Het ziet er letterlijk "zwart" van de mensen, want ultra-orthodoxen drukken een groot stempel op het straatbeeld. Allen haasten zich naar hun shabbatsadres. Hele families met koffers zijn op weg naar hun vrienden of familie om daar shabbat door te brengen. In één van de oudere, min of meer orthodoxe wijk Romema, hebben wij onze afspraak. De komende vijf nachten brengen we door in B&B Allenby 2. http://www.bnb.co.il/allenby/ Een 70 jaar oud, typisch Jeruzalems huis, met plafonds van zeker 4 meter hoog. Het is oud en rommelig, maar we kunnen er heerlijk onze gang gaan. We mogen gebruik maken van de keuken, dus hoeven ook niet altijd voor onze warme maaltijd buiten de deur op zoek te gaan. Het leuke van deze B&B is dat je er ontzettend gezellige mensen van over heel de wereld tegenkomt.

Uitladen, ons installeren, boodschappen een plekje geven, een warme maaltijd in elkaar flansen in een keuken die je niet kent, heerlijk ons challah aanbreken en kiddush maken, de maaltijd nuttigen, afwassen. De tijd vliegt voorbij. Wat doen we? We zijn maar één shabbatsavond in Jeruzalem... Zouden de kinderen het aankunnen? Doen we het nog...? Ja!!! We gaan nog naar de kotel, oftewel de klaagmuur. Op shabbat is de sfeer daar zo heerlijk! Na een fikse wandeling - de afstand valt toch wat tegen - staan we al snel bij de Jaffapoort.

We herkennen het wel weer, alleen ziet het er rechts nu wel heel mooi uit. Een mooie tunnel en aan de overkant het nieuwe winkelcentrum Mamilla. We slaan rechtsaf de poort in, volgen de soekstraatjes, maar al snel kunnen we ons daar niet oriënteren. We proberen de orthodoxe mannen te volgen, maar die gaan soms zo snel, dat we wel eens een afslagje missen. Wanneer we de winkeltjes achter ons laten, de straatjes donker worden, we een groepje vechtende Arabische jongens passeren, vinden de kinderen het wel spannend worden. We moeten nogmaals de weg vragen, wat een wirwar van straatjes is het hier toch, maar al snel kunnen we linksaf en zien we de Muur liggen. Helaas mogen we op shabbat geen foto's of filmpje maken, maar het is fantastisch. Dansende mannen voor de klaagmuur. De kinderen en wij ook genieten met volle teugen, vooral ook omdat bepaalde liederen ons bekend in de oren klinken. Uit volle borst zingen we hiney ma tov en osseh shalom mee!

Donderdag 27 maart 2008

2008-05-27T13:26:00.000-07:00

Wat een schitterend uitzicht hebben we hier vanaf de terrassen van Beit Bracha. De heerlijke schommelstoelen en ligzetels nodigen uit tot hier wat te bivakkeren. Met een heerlijk boek of zo...., maar de kinderen zijn ongeduldig want er moet gevaren worden op het Meer! Om hier heerlijk op het terras wat tijd door te brengen, zullen we later nog eens moeten terugkomen;-)

We vertrekken dus al snel richting Tiberias. Eerst maar naar de Touristoffice om te vragen welke boottochten mogelijk zijn. Om half twaalf kunnen varen. We moeten nog even onze tijd doden in Tiberias. Van haar vroegere glorie aan de boulevard is niets meer over. Misschien wordt het ooit nog eens wat, maar nu ligt alles opengebroken en de terrasjes en winkeltjes zijn verdwenen. We ontdekken gelukkig een internetcafé waar we onze mail kunnen checken. Het was ons doel ook dit dagboek tijdens de reis online bij te houden, maar dat lukte niet. Op de locaties waar we sliepen hadden we meestal geen internettoegang. Met mail checken etc. gaat de tijd snel en kunnen we vertrekken naar de aanlegsteiger.

Half twaalf is wel de officiële vertrektijd, maar er zijn nog niet zoveel passagiers.... dus wachten we gewoon tot er nog meer komen. Met veel creativiteit komen we deze tijd door en inderdaad lijkt het te lonen, want uiteindelijk vult het bootje zich toch aardig. Inmiddels is het half één en vertrekken we voor een tochtje op het meer van Galilea. (Als het nu maar niet gaat stormen;-))

We hadden voor een kort tochtje gekozen en dat was goed ingeschat. Na een half uurtje zijn de kinderen het zeker wel zat. Terug aan land is het enige wat we nog horen: honger! Op naar een falafelstand. Genoeg keuze, dus die met de mooiste en lekkerste salades wordt het. Joachim is inmiddels ingedut, maar een pita met falafel kunnen we wel voor straks meenemen. Met zicht op de Crocs-winkel wordt de lunch - ongelooflijk, maar waar - zwijgend genuttigd.

Iets verderop komen we nog van die heerlijke sap- en smoothietentjes tegen en die verleiding kunnen we niet weerstaan.

Voldaan stappen we in de auto voor een tochtje langs het meer met diverse stops. Eerst stoppen we aan Kibboets Nof Ginnosar. Daar heeft men een vissersbootje van ongeveer 2000 jaar oud uit het meer opgegraven. Met allerlei technieken hebben ze dit broze hout kunnen conserveren. Een filmpje toont dit. Het bootje is tentoongesteld en voor een tamelijk hoog bedrag mag je dit even bekijken. Wij vonden het het geld niet waard, maar vonden de kibboets wel creatief in haar inkomsten! Je moet er maar opkomen, en christelijke Israëlgangers kijken niet op een Shekel meer of minder om een bootje uit de tijd van Jezus te zien.

Onze volgende stop is een bananenplantage. Zulke heerlijke bananen als hier hebben de kinderen nog nooit gegeten en elke keer zit er dan ook een grote tros bij onze boodschappen.

We rijden verder naar Kapernaum, oftewel de resten van wat eens Kapernaum was. Het is er druk met toeristen, maar we willen de kinderen toch graag de resten van de eerste eeuwse synagoge laten zien. In Nazareth Village hadden ze een nagebouwde gezien, maar dit is toch iets echter. We kijken ook nog even naar de resten van het zogezegde huis van Petrus' schoonmoeder, maar daar kunnen ze toch niets in ontdekken. Wel zijn ze onder de indruk van alle mooie potten, vasen en persen uit voornamelijk basaltsteen. Ze ontdekken dat dit echt een gesteente uit de regio is, want de huizen in Tiberias zijn ook van die steen gemaakt.

We stoppen nog aan het kerkje in Tabgha, waar ze de bekende mozaïek van de vijf broden en twee vissen kunnen bewonderen. De oudsten zijn perplex over de houding van bepaalde pelgrims, die het brok steen kussen waar volgens de overlevering Jezus op gezeten zou hebben. Ze kunnen zich dat niet inleven. Het "vijf-broden-twee-vissen"-mozaïek vinden ze maar klein en eerlijk gezegd vinden ze de andere mozaïken véél mooier.

Tot slot stoppen we nog even aan de oever van het meer. Zoeken allerlei mooie schatten tussen de stenen en nemen ook wat mooie stenen mee. Het is wel winderig, maar we nuttigen hier toch maar onze picknick. We maken nog een paar mooie foto's.

Nee, dit is niet Marc!

Woensdag 26 maart 2008

2008-05-07T06:17:00.000-07:00

Na een goede nacht in een gezellig appartementje op een moshav-boerderij maken we ons weer klaar om te vertrekken. We hebben nog een gezellige babbel met de eigenaresse, die ervan geniet om buitenlandse gasten te hebben. Normaal gezien heeft ze alleen Israëlische gasten, en ze vraagt dan ook of wij geen reclame voor haar kunnen maken. Bij deze dan;-)

http://www.zimmer.co.il/galil_lang.asp?site_id=299&lang=1

We willen vandaag eigenlijk helemaal naar het noorden gaan. Ooit was ik eens in Banyas geweest en ik vond het daar zooo mooi, vooral in het voorjaar met het smeltwater van de Hermon is het daar magnifiek. Volgens de gastfamilie is het zeker 1,5 uur heen en de kinderen hebben de afgelopen dagen al zo veel in de auto gezeten! Wat doe je dan? Je plan omzetten... er zijn zeker alternatieven genoeg waarbij de gastfamilie ons van allerlei tips voorziet. Via de Karmel gaan we naar Gan Hasloshna (Sachne). De Karmel is een hele speciale berg die zomaar opeens lijkt op te rijzen omdat er geen voorbergen zijn. De arabische dorpsbewoners die onderaan op de berghelling wonen, verdienen een leuk centje aan het naar boven rijden van toeristen in hun oude busjes. Wij vinden het veiliger om met onze eigen auto naar boven te cirkelen en we genieten van de grandioze uitzichten. In het westen zien we de stad Nazareth - verspreid over verschillende berghellingen - liggen. In het oosten ontwaren we het meer van Galilea. Uit de vele dorpjes rondom kunnen we niet veel wijs, maar we weten dat daar naar het oosten ergens Endor(ja, van de waarzegster waar koning Saul naartoe ging) moet liggen, en iets meer zuidoostelijk Naïn. Het gebergte in zuidoostelijke richting is het Gilboa gebergte, waar heel wat afgevochten is. En dan de Karmel zelf, hier ergens woonde Jaël, de vrouw die Sisera, de vijandelijke veldheer, doodde. Debora en Barak hadden hier hun kamp opgeslagen. Dit verhaal was eigenlijk onbekend bij de jongere kinderen... het was er nog niet echt van gekomen dit voor te lezen. Nu is het een mooie gelegenheid en het staat zelfs in de kinderbijbel die we meehebben, De Bijbel voor jou, J.H. Mulder-van Haeringen.

Verder blijkt de Tabor ook de plaats te zijn waar de verheerlijking op de berg plaatsvond.

Nagenietend van het uitzicht rijden we via scherpe haarspeldbochten de berg weer af. In het dorp gaat juist de school uit en de straten lopen vol blauw-wit. In veel arabische scholen dragen de kinderen een schooluniform. Al snel rijden we weer door vlak gebied en zoeken we via de kaart de juiste weg naar Gan Hasloshna. Het is niet moeilijk en voor we het weten staan we voor de poort. De parkeerplaats belooft ons dat het er erg rustig is... in het weekend schijnt het hier dringen te zijn. De eerste indruk is: WOW! Volgens de kinderen lijkt dit nu op het paradijs!

Voordat we ons in het water wagen, gaan we eerst op zoek naar iets te eten. De cafetaria is dicht, alleen het restaurant is open. Dat ziet er wel ontzettend aantrekkelijk uit en al snel zitten we dan ook met de kaart in onze handen waaruit we allemaal iets lekkers bestellen. De frieten die ze maken zijn inderdaad overheerlijk en de flesjes Fanta op z'n Hebreeuws zijn een bezienswaardigheid.

Verzadigd maken we een wandeling over het terrein, verkleden we ons en proberen we het water dat afkomstig is van de warme bronnen aan de voet van het Gilboagebergte. Heerlijk, wat een temperatuur, wat een zacht water. Het is wel diep, maar gelukkig is er ook een kinderbad, alleen zwemmen er wel vissen in.... Joachim wil er helemaal niet in, pas op het einde waagt hij zich alleen met zijn tenen in het water. Hij beleeft plezier aan het ophangen van zijn zwembroek en nog andere spullen aan de stam van de palmboom waaronder we ons gezet hebben.

Tot sluitingstijd genieten we in deze relaxte omgeving. Heerlijk ontspannen rijden we richting Tiberias. We zoeken een grote supermarkt op om wat in te slaan. Het valt op dat hier al veel meer religieuze Joden wonen dan in de gebieden waar we tot nu toe geweest zijn. Nog even een klein stukje langs het meer rijden en we slaan in naar Migdal, een klein dorpje in de heuvels aan het meer van Galilea. Het vroegere Magdala. Al snel vinden we het: Beit Bracha, huis van gebed/zegen. We worden in dit mooie huis hartelijk ontvangen, hebben twee mooie ruime kamers en in de grote hal staat een tafeltennistafel! Het is inmiddels donker, maar we zien de lichtjes op de Golanhoogte. Op het terras nuttigen we onze picknick, we spelen nog wat tafeltennis en dan is het toch echt tijd voor de doucherituelen. Al snel liggen ze alle vier op één kamer heerlijk tussen de schone lakens. Wij kunnen nog even tot rust komen in de hal, waar heerlijk leesmateriaal ligt.

Dinsdag 25 maart 2008

2008-04-30T14:41:00.000-07:00

Vandaag hebben we veel op het programma staan en we gaan ook de kibboets verlaten. Voor het ontbijt zorgen we dat we alle koffers klaar hebben staan. Na het ontbijt willen we nog wel even wat inkopen doen in de kibboetssupermarkt, maar waar was-ie ook alweer...? Pfff, het is te heet om zomaar in de zon te lopen. Jedidja herkent de "markol" als eerste en ze hebben ook van die lekkere pretzels.

Na nog even de veestapel en open stallen bewonderd te hebben, zijn we toch echt klaar voor vertrek. Daaaag Kfar Glikson!

Via een mooie route langs Binyamina en Zichron Yaakov, de wijngaard van Israël, rijden we naar het Karmelgebergte. Alles is mooi groen en het staat vol mooie bloemen. We verwonderen ons over dit mooie, ruige gebergte. We rijden naar een uitzichtpunt, helaas is er vandaag weinig te zien. We denken aan Elia en de 400 Baalpriesters die hier ergens hun altaren hadden gebouwd. Niet zo moeilijk, gezien de vele stenen hier. Wij zouden ook zo een altaar kunnen bouwen, want er zijn nog altijd genoeg stenen over! We moeten door, want we hebben een afspraak, maar eigenlijk zouden we hier een hele mooie wandeltocht kunnen maken en we denken dat we ons hier zeker wel een week zouden kunnen vermaken.

We rijden naar Kfar Tivon, een mooi dorp aan de voet van het Karmelgebergte. Een familielid van een van de Nederlandse thuisonderwijzers is hier rabbijn en zij gaat ons het een en ander uitleggen over het Jodendom. We hebben afgesproken in de synagoge en dat op zich is al heel interessant want deze synagoge is gevestigd in een schuilkelder. Ze vertelde dat hier tijdens de afgelopen Libanonoorlog (2006) regelmatig alarm was en de mensen snel in deze schuilkelder kwamen schuilen. De kinderen waren onder de indruk. Er hingen een aantal mooie kunstwerken, gemaakt door gemeenteleden en de ark was ook hier het pronkstuk van de synagoge. We mochten er een kijkje in nemen en ontdekten daar die leuke mini-boekrollen. We hebben nog wat gesproken over de verschillende stromingen binnen het Jodendom, maar voor de jongere kinderen was dat niet zo interessant. Het speeltuintje buiten lonkte.

Weer door naar onze volgende afspraak: we worden om 14.00 uur in Nazareth verwacht. Het is niet zo ver en opeens rijden we Nazareth al binnen. Een grote, drukke stad, gebouwd op diverse hoge heuvels. We hebben een routeplannetje, maar al gauw blijkt dat we er zo niet komen. We verdwalen in één van de Arabische woonwijken. Niemand spreekt Engels en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Na diverse bergen op- en afgedraaid te hebben (steil!!, Luik is er niets bij) besluiten we om de Touristinformation maar op te zoeken. Na wat gedraai hebben we die snel gevonden en inderdaad kan de behulpzame dame daar ons snel op het goede pad brengen. Met een uurtje vertraging komen we aan bij de YMCA, waar we een rondleiding hebben in Nazareth Village. Dit is een openluchtmuseum, waar een dorp uit de tijd van Jezus wordt nagebootst. Het geheel wordt mooi opgeluisterd met acteurs die hun rol goed spelen.

We worden meegenomen terug in de tijd en horen hoe de Romeinen het land Israël bezetten. Ter illustratie mocht Rhodé een Romeins zwaard opheffen. We bekijken een oude wijnpers. Zien de terrassen: de enige mogelijkheid om op steile hellingen het land te bewerken. Een mooie wachttoren compleet met wachter en ezels. Een nagebouwde eerste eeuwse synagoge, een timmermanswerkplaats met woonhuis, een bakkerij, en een olijfpers waarbij Febe de pers in gang mocht duwen. Lopend tussen stenen en stof waanden we ons een héle tijd terug. Als verrassing kregen we allemaal een olielampje.

We verlaten Arabisch Nazareth en rijden nog even Nazareth Illit, het Joodse deel, binnen om ons in de supermarkt te bevoorraden. Ook moeten we onze tank eens vullen en dan zijn we op weg naar onze volgende overnachtingsplaats in de moshav Sharona. Ons plan om voor donker thuis te zijn, mislukt weer. Het wordt ook zo snel donker!

Maandag 24 maart 2008

2008-04-16T08:30:00.001-07:00

Hiep, hiep, hoera, want vandaag is het de verjaardag van onze oudste dochter. Jedidja wordt 13 en heeft het voorrecht haar 'bat mitswa' in Israël te vieren.
In een versierde, zonovergoten kamer die heerlijk koel is vanwege de airco hebben we ook nog wat pakjes voor haar. De grote kado's heeft ze al eerder gekregen. Nieuwsgierig...? Vraag het haar zelf maar;-)

vintage-colours@hotmail.com

In een feestelijke vakantiestemming met een ochtendtemperatuur van al ruim boven de 30°C lopen we over het kibboetsterrein naar de eetzaal. Het is heerlijk rustig, behalve rond de creches en kleuterklasjes. De meeste ouders werken tegenwoordig lange dagen buiten het terrein en de kinderen zijn zo veilig verzorgd, volgens de gastvrouw van de kibboets. Dat wij daar enigszins anders over denken, vertellen we haar niet want we willen haar niet onderbreken in haar interessante verhaal over het ontstaan en de werking van de kibboets.
In de eetzaal staat een heerlijk Israëlisch ontbijtbuffet voor ons klaar. Mmmm, allerlei verse groenten, als tomaat en komkommer in de befaamde Israëlische blokjesversie, paprika's en olijven. Ernaast diverse verse kazen met en zonder kruiden, tonijnsalade, roerei, gekookte eieren, toast, brood, cake, fruit. Natuurlijk ook nog cornflakes, jam en choco, maar dat wordt toch minder door ons aangeraakt. Alleen de Turkse oploskoffie vindt Marc nu al vreselijk. We moeten nog twee weken, hoor!
Na ons buikje rond te hebben gegeten en hopelijk onze vaat in de juiste bakken te hebben gestopt - dat Hebreeuws zonder klinkertekens is soms toch lastig! - lopen we langzaam terug naar ons huisje. In de verte, naar het zuidoosten zien we de heuvels van Samaria; wij vinden dat dat wel iets heeft, maar de kinderen zijn meer geïnteresseerd in het speeltuintje.

Vandaag stond Akko op ons programma, maar het gaat wat te veel worden. Dus eerst maar naar Ceasarea. De kinderen zijn nog moe van gisteren en we beperken Ceasarea tot het aquaduct. Zelf hebben we in 2005 nog de hele opgraving gedaan, héél mooi, maar we denken vandaag niet zo geschikt voor de kinderen.

Bij het aquaduct is het heerlijk, en de zee trekt natuurlijk! Joachim vermaakt zich met alle mooie stenen die hij vindt. Ongelooflijk, gisteren liepen we nog te bibberen in de sneeuw en nu zijn we hier en verlangen we ernaar in zee te duiken. 'Vanmiddag', beloven we de kinderen, want we willen nog wel even naar Haifa.
Oud en nieuw, wijken uit einde van de 19e eeuw naast de nieuwe hoge glazen kantoren van bijv. Google. We rijden langs de grote haven. In deze haven zijn voor en na WO II veel nieuwe immigranten het land binnengekomen. Hier probeerde ook de Exodus aan land te komen, wat helaas is mislukt en zo werden de Joodse mensen vanuit de Duitse concentratiekampen in Engelse concentratiekampen op Cyprus gestopt.
De kinderen ontdekken een MacDonaldiem. We geven hen de keus: 1x deze twee weken, nu of later. Ze kiezen voor nu, dus even later staan we tussen de hamburgers.... Het blijkt allemaal niet zo kosher te zijn, want de kaas zit er gewoon tussen!

Dan is het tijd voor de zwempartij. Het blijkt nog niet zo eenvoudig een toegankelijk strand te vinden, zo direct van de snelweg de duinen in rijden zoals zovelen doen, vinden wij eigenlijk niet kunnen. Bij Ceasarea kun je zo het strand op en dat is vlakbij huis, dus we besluiten daar heen te gaan. Joachim houdt liever zijn kleren aan, maar de rest zit al snel in het water. Ik zoek samen met Joachim een hele zak mooie grote schelpen, altijd leuk als decoratie of om mee te knutselen. Hij vermaakt zich verder met het zand, papa en de meiden zitten in het water en ik geniet van het observeren van de Israëlische typetjes. Voor we het weten zien we de zon al zakken en wordt het tijd naar huis te gaan, want we willen voor donker in de kibboets zijn. We hadden ons even vergist in hoe snel het hier ook al weer donker werd en dus kwamen we weer in het donker aan. De wacht kende ons inmiddels, dus zonder een Hebreeuws woord ging de slagboom open. Heerlijk nog een picknick op het terras, een snelle douche en de drie jongsten sliepen al snel. Tot 23.00 uur hebben we nog heerlijk buiten gezeten, onder het wakend oog van een steenuiltje. Dat zat daar zo mooi op de electriciteitskabel te roepen. 's Nachts hebben we de uilenfamilie nog vaak horen huilen!

Zondag 23 maart 2008

2008-04-16T07:07:00.000-07:00

Om 7.00 uur staan we startklaar. Mooi op schema. Iedereen heeft er reuzezin in dus de autorit naar Amsterdam verloopt met zeer rustige kinderen op de achterbanken. Het is ijskoud en ze voorspellen sneeuw. We parkeren onze auto en bibberend in onze zomerjasjes lopen we snel naar de bus die ons naar de vertrekhal zal brengen. De busrit van de parking naar de vertrekhal vindt Joachim al reuze interessant.

Achteraan in vertrekhal 3 zien we de marechaussees, bewapend en met kogelvrij vest, al staan. De kinderen zijn onder de indruk en vragen zich af waarom ze hier staan. De woorden veiligheid en security zullen ze nog veel vaker horen! Vanaf 10.15 uur mogen we aanschuiven voor de vragenrit. Omdat we als gezin reizen merken we dat dit tamelijk vlotjes verloopt, in tegenstelling tot het inchecken. Voordat de 6 paspoorten letter voor letter en cijfer voor cijfer zijn gecontroleerd, zijn er aan de balie naast ons al heel wat meer dan 6 personen doorgegaan;-) Dit kan je allemaal bijhouden, wanneer je kinderen hebt die dit in de gaten houden. We hebben onze plaatsen, drie aan drie, met dus twee vensterplaatsen. Op naar de paspoortcontrole, hier worden even onze voornamen, al dan niet duidelijk uitgesproken, genoemd en voila we mogen door. Nog bijna twee uur wachten... Gelukkig is er veel te zien en we genieten van al die grote en minder grote vliegtuigen die aan de slurfen parkeren en weer vertrekken. We zien ons vliegtuig van El Al aankomen, een boeing 737. De sneeuwvlokken worden alsmaar groter. Er is bijna geen zicht.

Rond half één mogen we in de rij voor de laatste controle: handbagage en detectiepoortje. Jassen uit, sommigen schoenen uit en Rhodé kijkt vol spanning of haar of onze doorgang geen piepjes zal veroorzaken.

Daar zitten we dan, het sneeuwen is gestopt en het wordt warempel helder. Jedidja vindt het allemaal heel spannend en weet niet wat ze moet verwachten van de vliegreis, dat maakt haar best wel zenuwachtig. Gelukkig gaat het nu allemaal heel vlot en voordat ze het weet, zitten we al hoog boven in de lucht. Helaas is het weer dikbewolkt en zien we niets meer van Nederlands mooie sloten. Na een aantal uur begint het voor Joachim genoeg te worden; hij is moe maar komt niet tot slapen omdat hij niets wil missen. Even een schone luier in de wc, even rondlopen en dan moeten we al weer gaan zitten voor de daling. In de verte zien we Israëls lichten al! We vliegen over de miljoenenstad Tel Aviv en om 18.50 Israëlische tijd staan we weer veilig op de grond. Vooral Jedidja is daar toch wel blij mee. Na een vlotte paspoortcontrole en pick up van de koffers staan we al snel bij de autoverhuurbalie. We zijn moe en kunnen niet meer zo helder denken, wat zei die man ook al weer allemaal....?

Daar staat de auto, hij is iets groter dan thuis dus we kunnen er met gemak in. Hoe sluit dit autostoeltje, enne dit is een automaat, hoe werkt dat? Welke kant moeten we op? Hoe hard mochten we hier ook al weer? Heb jij het adres en de routebeschrijving?

Het is 21.30 uur, 28 °C en we staan in de file in Tel Aviv. In de bus zien we nog de laatste Poerimvierders. We hebben allemaal vreselijke dorst, op het eerste het beste tankstation eerst maar eens water kopen.

Nadat we Tel Aviv achter ons hebben gelaten, schiet het lekker op. De routebeschrijving werkt perfect en om 22.15 uur staan we voor de poort van kibboets Kfar Glikson. Het openen van het portier brengt een golf stallucht in de auto wat bij de meisjes nogal wat desillusie bezorgt. De wacht blijkt geen engels te spreken, maar met wat Hebreeuws en het noemen van een naam opent hij toch de baar voor ons. We worden ondanks het late uur toch hartelijk ontvangen en we zijn blij dat we opgemaakte bedden zien. Héél snel zijn we allemaal naar dromenland vertrokken.

We zijn er klaar voor!

2008-03-22T15:17:00.001-07:00

Morgen is de grote dag. We vertrekken op onze eerste grote thuisonderwijsreis. Voor de kinderen is dit hun eerste vliegreis. Afgelopen weken hebben we ernaar toegeleefd en ons van alle kanten voorbereid. Nu zijn de koffers gepakt, de handbagages gevuld en de ontbijttafel staat gedekt. Na een vroeg ontbijt rijden we morgen naar Amsterdam en hopen we vroeg in de avond te landen op Ben Gurion airport, tussen de palmbomen. Het weerbericht geeft ruim 30°C aan, ver boven het gemiddelde voor deze tijd. De schuldige is de chamsiem, de superwarme zuidenwind vanaf het Arabisch schiereiland.

Ter voorbereiding hebben we een reisplan gemaakt, kaarten bestudeerd, bijbelverhalen gezocht bij de plaatsen die we aandoen en zo hopen we naast veel zon en plezier ook heel veel te leren.
We hebben ook een boekje gelezen, Beloofd is beloofd van J. Frinsel. Hierin gaat een tweeling met hun familie op reis naar Israël en beleven zij natuurlijk allerlei avonturen. De karakters vond ik niet zo sterk, een alsmaar kibbelende tweeling (alhoewel misschien wel realistisch;-)), maar de setting was wel heel leuk.
Verder hebben we als reispsalm Psalm 122 gememoriseerd. En natuurlijk was het ook regelmatig een gebedsonderwerp. Onze Febe (6) heeft echt de gave van gebed en kan dit zo heel mooi verwoorden: "We gaan naar het beloofde land, we gaan naar Uw land, o Heer!!"